"A nosa única resposta ten que ser reconstruír o Movemento Comunista Internacional" [Grover Furr].

Con motivo do Ciclo de conferencias con Grover Furr (profesor da Montclair State University –Nova Jersey-), baixo o título “A falsificación histórica contra o Movemento Comunista Internacional”, organizado por FORXA!, que terá lugar en Compostela e Ferrol (22 e 23 de Maio, respectivamente), o historiador norteamericano tivo a amabilidade de respostar a esta entrevista:

FORXA!.- Resume nunhas cantas frases cales son, ao teu entender, as causas económicas, sociais e políticas fundamentais que contribuíron á contrarrevolución na Unión Soviética.

Grover Furr.- Na miña opinión, é imposíbel responder a esta pregunta en poucas liñas sen acabar soando dogmático, xa que non hai cabida para a argumentación e as probas. Ademais, fun bruscamente atacado por algunhas persoas da esquerda polos últimos dous parágrafos en “As mentiras de Khrushchev”, onde me limitei a plantexar algunhas cuestións –preguntas obvias, creo– para futuras investigacións.

En xuño de 2011 falei sobre este tema. Aquí están as miñas conclusións, que terán que servir como a miña resposta polo momento:

1º de Maio: Día do Internacionalismo Proletario.

Chegamos a este 1 de Maio na Galiza con case 100 mil fogares con todos os seus membros no paro. En 30 mil deles tampouco entra ningunha prestación nin subsidio.

As políticas dos gobernos da oligarquía, tanto español como autonómico, tanto da “dereitona” como da socialdemocracia liberal, (coa complicidade do reformismo político naqueles ámbitos nos que co-goberna da man dos partidos da oligarquía), apostaron e apostan por facer fronte á crise estrutural do acabado modo de produción capitalista pondo a flote os beneficios dos monopolios a costa de destruír capital sobreacumulado e forzas produtivas, abaratando a forza de traballo, estendendo o desemprego, a precariedade, o paro xuvenil, a desnutrición infantil, o roubo de vivendas pola banca, o empobrecemento xeralizado da clase obreira, a sobreexplotación, atacando o salario directo e indirecto, as pensións, privatizando e desmantelando os servizos públicos, a sanidade, a educación, a xustiza.

A dimensión e a unidade do ataque requiren dunha resposta contundente e unificada.

CÓMPRE RESPOSTAR CON FORZA, UNIDADE E DIRECCIÓN POLÍTICA CLASISTA Á OFENSIVA DESATADA POLA OLIGARQUÍA CONTRA A CLASE OBREIRA E O POBO TRABALLADOR.

Este é o contexto onde cobran forza e potencialidade clasista, onde teñen futuro as loitas concretas das traballadores e traballadores do Naval, das traballadoras da conserva, da fábrica de armas, de Telemarketing, da limpeza hospitalaria, dos estudantes e dos ensinantes, de defensa da Sanidade pública, das vítimas do roubo bancario das súas vivendas e dos seus aforros, da muller obreira e da mocidade popular, dos pequenos comerciantes e produtores do rural arruinados polas superficies monopolistas e fagocitados pola integración nas estruturas imperialistas da UE.

Os brutais ataques que en cada empresa e sector soportamos por parte da patronal van acompañadas do incremento da represión do Estado contra o movemento obreiro e popular que coloca no punto de mira o dereito de folga e de manifestación e garante a total impunidade dos corpos e forzas represivas criminalizando e perseguindo ás organizacións da clase obreira.

A clase obreira necesita agruparse e prepararse para duras confrontacións. Desenmascarar o discurso oportunista anti-partido e anti-sindicato, que tenta desarmala, así como a ficción dun capitalismo humano, dunha loita de clases de veludo e dunha converxencia cívica e cidadá entre as clases en loita para unha rexeneración democrática e participativa do sistema explotador, ou para un Pacto Nacional polo Emprego entre o lobo e a ovella como reclaman as dirixencias sindicais capituladoras.

Os comunistas de FORXA! e do PCPE apostamos pola unidade combativa da clase, en Comités de Unidade Obreira desde os centros de traballo e os barrios, e pola unidade do pobo traballador nunha Fronte Obreira e Popular baixo un programa de ruptura coas estruturas e alianzas imperialistas, a UE, o Euro e a OTAN, de nacionalización da banca e dos sectores estratéxicos da economía baixo control obreiro, preparando a concentración e o agrupamento das forzas da clase obreira para crebar o espiñazo do sistema de explotación, rematar coa ditadura do capital e avanzar cara ao noso propio Poder, cara ao Socialismo e o Comunismo.

NIN PACTO NIN TRAIZÓN: UNIDADE OBREIRA E MOBILIZACIÓN.

VIVA O 1 DE MAIO!

VIVA A LOITA DA CLASE OBREIRA!

Galiza, 1 de Maio de 2013

FORXA! - Comunistas de Galiza - PCPE

As Teses do Comité Central do Partido Comunista de Grecia para o 19º Congreso

11-14 de abril de 2013

PRÓLOGO

O KKE percorreu un longo camiño, desde 1918, cando se celebrou o seu Congreso Fundacional como froito maduro do desenvolvemento do movemento obreiro no noso país que se fusionou coa teoría do socialismo científico. A fundación do KKE foi acelerada polo impacto da primeira revolución socialista na historia, a Revolución de Outubro de 1917 en Rusia, un evento que confirma a época como a época de transición do capitalismo ao socialismo.

O KKE é o herdeiro xenuíno e digno das tradicións nacionais, democráticas e revolucionarias do pobo grego. Logrou, en condicións difíciles, manter o seu carácter revolucionario, mentres non ha ter nunca medo de recoñecer os seus erros e desviacións, facer unha autocrítica aberta ante o pobo. A súa traxectoria histórica xustifica a necesidade da súa existencia e actividade na sociedade grega.

O KKE é a sección organizada, consciente e avanzada da clase obreira. Loita polo derrocamento do capitalismo e a construción do socialismo-comunismo. É fiel ao principio do internacionalismo proletario. Loita polo reagrupamento do movemento comunista internacional tras o retroceso e a crise que experimentou, sobre todo logo da vitoria da contrarrevolución en 1989-1991.

O sistema capitalista en Grecia, así como nos demais países, non vai colapsar por si mesmo, debido ás súas contradicións. A gran intensificación das contradicións sociais conducirá a condicións dunha situación revolucionaria, a condicións dunha gran agudización da loita de clases mentres a través das loitas diarias maduraría e emerxería un movemento obreiro todopoderoso en alianza cos sectores populares que sofren. Nas condicións da situación revolucionaria, coa elección adecuada de consignas e de todas as formas de loita, o que se xulgará é a vontade e a decisión do pobo de romper e abolir as cadeas da explotación clasista, da opresión, da implicación na guerra imperialista. Requírese un movemento obreiro que non quede atrapado en solucións alternativas enganosas, utilizadas polo sistema político burgués para organizar o golpe contra o movemento, contra o radicalismo, a actitude e a vontade revolucionaria, co fin de evitar ou negar, para o maior tempo posíbel, o seu derrocamento.

10 de Marzo: Día da Clase Obreira Galega.

Os Comunistas de Galiza organizados tanto no PCPE como en FORXA! conmemoramos a histórica batalla do proletariado galego chamando a agrupar as forzas da Clase Obreira para resistir e derrocar ao capital.

No 41 cabodano de Amador e Daniel, heroes do proletariado caídos na loita contra as forzas do capital, a oligarquía e o fascismo, emitimos o seguinte comunicado conxunto:

Leninismo e revisionismo nas cuestións fundamentais da teoría e práctica do socialismo (Ditadura do proletariado, a súa forma de organización e entidade económica).

V.A.Tiulkin,
Primeiro Secretario de Partido Comunista Obreiro de Rusia - Partido Revolucionario dos Comunistas
M.V.Popov,
Doutor en Ciencias Filosóficas, Profesor, Presidente do Fondo da Academia Obreira 
-Representantes da revista “A Unión Soviética” do PCOR-PRC-

En 2009, o Fondo da Academia Obreira, que coadxuva a educación dos obreiros de Rusia, editou a colección “O principal no leninismo” que concentrou en si as teses fundamentais que caracterizan as actitudes teóricas leninianas sobre o enfoque clasista ao estudo dos fenómenos sociais e a ditadura do proletariado1. O coñecemento do seu contido axuda a comprender a deserción e o renegadismo de liderado do PCUS. Xa no XXII Congreso (1961) ocupou a posición revisionista nas cuestións fundamentais de marxismo-leninismo, fixouna no Programa do PCUS, co que predeterminou en moito a descomposición conseguinte do Partido e a destrución da URSS. Isto demóstrase neste artigo. Os autores trataron de prestar a maior atención ao feito de que a maioría das elucubracións, subterfuxios e argumentos “modernos” dos oportunistas e renegados dos nosos días, xa foran contestados por Lenin no período da súa loita contra os oportunistas e distorsionadores do marxismo na época da Segunda Internacional e o establecemento do Poder Soviético en Rusia.

Unha crítica marxista da análise keynesiana sobre a crise económica.

Henri Houben, é doutor en economía, investigador no GRESEA e o Instituto de Estudos Marxistas, especializado no estudo das multinacionais, das estratexias europeas de emprego e a crise económica.

Contribución á Sexta Conferencia da Asociación Mundial de Economía Política (Wape): "As respostas á crise capitalista: o neoliberalismo e máis alá." Amherst, maio, 28-29 de 2011.

John Maynard Keynes, mantén unha grande influencia no pensamento económico actual. Aínda que o movemento neo-liberal dominase durante as últimas décadas, as ideas keynesianas perduran, especialmente en épocas de recesión.

1. Keynes e a crise:

Tres teorías principais compiten entre elas para explicar as crises. O movemento liberal atribúea á chegada inesperada dun elemento perturbador (atentado, aumento dos prezos do petróleo, os acontecementos políticos ou sociais...) que debe eliminarse urxentemente para que o mercado recupere o seu funcionamento saudábel natural. Keynes non cría neste mecanismo de autorregulación.

Só a loita dá a vitoria.

A negativa da dirección da SEPI á construción do dique flotante para a factoría de Navantia Ferrol era unha sospeita anunciada. Pese a todos os compromisos farsantes, electorais e institucionais, o rebumbio e a burla da comisión de seguimento, as mobilizacións dos traballadores con idas e vidas, plantes e replantes, o argumento do condicionamento da pertenza á Unión Europea e o veto desta a todo o que poida significar axuda ou investimento na actividade dun sector público esencial na nosa estrutura produtiva, como é a construción naval, constituíu un facto case que definitivo. Se a isto lle sumamos a carencia de carga de traballo real a curto e medio prazo, que non a virtual, duns contratos mexicanos que aínda que non amosaron a ninguén nin se coñece o seu paradoiro, as perspectivas non poden resultar máis negras.